|
| |
<<<
TERUG
 |
Je
kunt de wereld niet veranderen,
maar je kunt wel voor één kind
de wereld veranderen
Indoshelter
is opgericht door 5 vriendinnen die in Semarang (Centraal Java, Indonesië)
wonen: Mardian van Raaij,
Emmy Heikamp, Ina
Schnitzeler, Inge Mondeel en
Karin Bouwer. Alle 5 zijn we zeer begaan met het lot van zeer
jonge kinderen (tussen 0 en 6 jaar oud) die op straat leven.
-
Dagopvang (van 9 tot 2) voor kinderen tussen 0 – 6, 5 dagen per
week, te beginnen met een groep van maximum 10 kinderen, maar de
bedoeling is dit aantal z.s.m. uit te breiden,
-
Het bieden van een veilige en schone omgeving,
-
Aanbieden van tweemaandelijkse medische check-up en hulp bij
problemen
-
Geven van gezonde voeding,
-
Het bieden van kinderopvang aan straatgezinnen zodat de moeders
kunnen gaan werken waardoor ze een eigen inkomen kunnen creëren,
-
Onderwijs (voor peuters en kleuters),
-
Het opleiden van locale medewerkers, vrijwilligers en ouders van
betrokken kinderen (op gebied van opvoeding, gezondheid, fysieke en
psychologische ontwikkeling van kinderen, onderwijs etc.).
U voelt het natuurlijk al: voor ons project hebben we geld nodig. En
daarom roepen we de hulp in van al onze familieleden, vrienden en
kennissen in Nederland. Het is bijna Kerst. De kerstdagen brengen we
veilig, warm en gezellig door met elkaar onder het genot van (vaak veel
teveel) hapjes en drankjes. De kinderen waar we u zojuist over verteld
hebben kennen dat kerstgevoel niet en zijn al blij met een afgedankt
kommetje rijst en 1000 rupiah (nog minder dan 10 cent) op deze dagen.
Denk aan hoe goed onze kinderen het hebben: ze kunnen naar school,
krijgen genoeg en gezonde voeding, hebben (ook vaak veel teveel)
speelgoed, kunnen veilig op straat of in de tuin spelen etc.. Denk dan
aan die kleine baby-tjes hier in Semarang die de dag doorbrengen in de
draagzak bij hun moeder op de borst en de hele dag de uitlaatgassen van
de voorbij scheurende auto’s moeten inademen . Denk aan hun oudere
broertjes en zusjes, die een speelplaats op de vluchtheuvels hebben van
2 m2 waar ze op moeten blijven anders worden ze door diezelfde auto’s
meegesleurd. Denk aan de nachten die zij soms onder de beschutting van
een brug door moeten brengen, slapend op een kartonnen doos. We weten,
het klinkt als een cliché, maar wij worden iedere dag met dit cliché
geconfronteerd en wij vinden dat we er wat aan moeten en kunnen doen.
Voor dit project hebben we 60 euro per kind per maand nodig. De beste
manier om deze kinderen te helpen is door een maandelijkse donatie.
Natuurlijk zijn eenmalige donaties ook van harte welkom.
Geef de straatkinderen uit
Semarang hoop
op een beter leven, beginnend in 2008!
Wij zitten dicht op het vuur,
hebben de mogelijkheid directe hulp te bieden, kunnen deze hulp coördineren,
de uitvoering controleren en hierdoor hebben we volledige grip op de
besteding van donaties. Dus mocht u nog geen bestemming hebben voor uw
dertiende maand of uw kerstbonus: Indoshelter.
De voortgang van het project inclusief de financiële verantwoording
kunt u volgen op onze website: www.indoshelter.com
. De website is nog onder constructie maar in ieder geval vanaf 18
december bereikbaar. In de toekomst kunt u er ook alles vinden over onze
medewerkers, vrijwilligers en de kinderen. Ook zult u er steeds nieuwe
foto’s en nieuwsberichten vinden.
U kunt uw donaties overmaken
op rek.nr. 1166.15.184 t.a.v.
A.R. Bouwer e/o,
Rabobank Steenwijkerland o.v.v. Indoshelter.
Namens alle straatkinderen uit Semarang alvast hartelijk dank en zij en
wij wensen jullie allemaal prettige kerstdagen en een gelukkig en gezond
2008!
INDEX ^
|
|
|
Semarang,
19
mei 2008
Beste
vrienden van Indoshelter,
In
deze nieuwsbrief willen we jullie een update geven van wat we de laatste
tijd hebben gedaan, en vertellen hoe het nu met Indoshelter gaat nu we
draaien!
De
shelter lijkt nu al een groot succes
en dit is alleen maar mogelijk door jullie donaties, namens de kinderen en
mensen uit Delekrejo, BEDANKT!
Wat
hebben we gedaan in de weken voor de opening?
Verven, klussen en schoonmaken!
Het huis is nu fris, kleurrijk en helemaal klaar om de kinderen te ontvangen! De tuin is nog niet klaar, maar dit
bewaren we tot een later tijdstip.
Karin heeft samen met Keyko (de lerares) gewerkt aan een educatief programma. Ze hebben voor de
kleintjes een programma gemaakt waarin allerlei verschillende dingen aan de orde komen: zingen, voorlezen, knutselen,
voorbereidend schrijven, lezen en rekenen. De kinderen
ontwikkelen hun motorische vaardigheden, werken aan hun zelfvertrouwen,
leren zelfstandig te werken en initiatief te nemen en natuurlijk kunnen ze
werken aan hun sociale vaardigheden. Het is leuk, maar ook een manier om
ze klaar te stomen voor school als ze 6 zijn!
We hebben tafels
en krukjes gekocht zodat de kinderen rustig kunnen werken. We hebben ook knutselmateriaal gekocht zoals papier, lijm, klei,
schaartjes, potloden, stiften enz. Er is een whiteboard voor de
middaggroep en er hangen schoolborden voor de kleintjes (gemaakt van
planken die overgebleven zijn na het vervangen van de deurplaten). Deze
hangen laag genoeg voor hen om te oefenen met krijten. Natuurlijk hadden
we ook bordjes, kopjes en bestek nodig zodat er melk en fruit gedronken en
gegeten kan worden. Vanuit hygiënisch oogpunt zit dit opgeborgen in
plastic boxen. We hebben ook al het (gedoneerde) speelgoed in grote
plastic boxen gedaan zodat dat veilig en efficiënt weggeborgen kan
worden.
Voor de opening
moesten nog
een aantal kleine dingen geregeld worden.
Maar gelukkig is het gelukt met hulp van Keyko en Ira (van Setara). Het dak lekt niet meer, er is genoeg water, alle
sloten werken enz. Ook moesten er uitnodigingen verstuurd worden,
toespraken geschreven en natuurlijk eten besteld worden: Tumpang (pyramide
van gele rijst met daaromheen allerlei lekkernijen als kip, kokos,
pinda’s, groenten etc. en de top van deze tumpang wordt ceremonieel eraf
gesneden – dit brengt voorspoed en geluk) en lunchboxjes (eten is in
Indonesië op feestjes prioriteit nummer 1).
De
uitnodigingen hebben ons behoorlijk wat kopzorgen geleverd. Het ligt in
Indonesië uitermate gevoelig en je moet hier erg voorzichtig zijn. We hopen dat we de juiste beslissingen hebben genomen!
Klussen
in het huis, poetsen
en
de
eerste verf
Klaar!
Keyko
en Mardian in vergadering
Soft
opening
De
grand opening!
Het
heeft nogal wat vergaderen gekost, maar het is gelukt!
Er waren 90 stoelen 2 tenten, 100 uitnodigingen, 120 doosjes met eten en
de Tumpang We zijn heel dankbaar dat Rosita en Wahyu de doosjes en de
Tumpang hebben gedoneerd. Dit maakte de kosten van de opening voor ons een
stuk lager.Iedereen was er,
de RT’s (wijkhoofden), mensen van verschillende wijken om ons heen en
natuurlijk heel veel kinderen! Een aantal kinderen kwam in de week voor de
opening al een kijkje nemen in de shelter en hebben gepuzzeld, gespeeld en kennis gemaakt met Keyko, een soort ‘soft-opening’!
We
zouden om 15.00 beginnen,
maar zoals gebruikelijk in Indonesië duurde het even voordat iedereen er was (ze noemen dat
hier jam karet – elastieken tijd). Het was geweldig om te zien dat alle
mannen die normaal in korte broek en bloot bovenlijf rondlopen nu een
pantalon en een batik-shirt aanhadden en een topi (een Indonesisch zwart
hoofddeksel) op hun hoofd. Iedereen had z’n best gedaan om er netjes uit
te zien.
Rond
16.00 zijn we dan
eindelijk begonnen. Het wijkhoofd gaf een korte speech, daarna Ira van Setara en het werd
afgesloten door Mardian van Indoshelter met een super speech in het
Indonesisch!
De
Imam
(islamitische gebedsleider) kwam voor het officiële gebed waarna de Tumpang aangesneden kon worden. Alle aanwezigen kregen een lunchboxje waar ze enorm van genoten. Voor de meeste
mensen was het een waar feestmaal aangezien ze normaal gesproken niet veel
meer dan witte rijst met wat groenten eten. Al met al was het een zeer
geslaagde opening! De buurtgenoten weten nu wat Indoshelter is, wie we
zijn en wat we voor ze kunnen betekenen en met al dat eten hebben we
behoorlijk wat goodwill kunnen kweken.
Een
aantal dames waren
geïnteresseerd in alfabetiserings lessen en de oudere kinderen willen graag Engelse lessen, dus nog genoeg te doen.
We
gingen naar huis met een voldaan en goed gevoel
en vol nieuwe energie om van Indoshelter een succes te maken!
De
Tumpang
Voorbereiden
en wachten...
Een
hoop gasten
Iedereen
ziet er netjes uit
Ira
and Mardian houden toespraakjes
eerste
weken
Na
het grote succes van de opening was het spannend hoe de eerste dagen
zouden lopen...
Op
maandag kwam Keyko
wat eerder om de dag voor te bereiden, en om 7.30 stond er al een rij! Op
dinsdag waren er 40 kinderen en moeders. Dus we kunnen zeggen dat de start
succesvol was. Ons plan was aanvankelijk om een ochtendgroep te draaien
met 10 kinderen. Om de kinderen genoeg aandacht te kunnen geven, om
overzicht te houden en om niet teveel kinderen te deur te wijzen, hebben we besloten om de groep in tweeën te splitsen. Van 8.00-10.15 de kleintjes van 2 en 3 jaar en van
10.30-12.00 de kinderen tussen 4-6.
De
bedoeling was dat de 10 kinderen uit de ochtendgroep dagelijks een lunch
zouden krijgen. Aangezien we nu meerdere groepen draaien is dit financieel niet meer op te brengen. Om enkel 1 groep een lunch te
geven en de andere groepen niet, is in onze ogen niet eerlijk. Daarnaast
was er een toestroom van kinderen in de shelter rond lunch tijd enkel en alleen om eten te krijgen (heel begrijpelijk natuurlijk als je anders nooit een
volledige maaltijd krijgt). We hebben daarom al snel besloten om i.p.v.
een lunch alle kinderen melk en vers fruit te geven. Op deze manier is het
eerlijker verdeeld en dragen we toch bij aan een betere gezondheid voor
allemaal!
In
de middag komen de grotere kinderen
(vanaf 6 jaar). Hun programma ziet er als volgt uit:
13.00
14.00
15.00
16.00
Ma huiswerk-
sport en spel
alfabetisering
einde
begeleiding
Di idem
knutselen
knutselen
einde
Wo idem
engels
sport
en spel
einde
Do idem
sport en spel
alfabetisering
einde
Vrij idem
engels
sport
en spel
einde
De
alfabetiseringslessen zijn voor moeders die niet kunnen lezen en
schrijven. Van enkelen van hen kwam het verzoek hierom en omdat dit een enorme bijdrage kan leveren aan de ontwikkeling van een gezin
en de buurt hebben we besloten aan dit verzoek te voldoen. Indoshelter
groeit meer en meer uit tot een educatief buurtcentrum dat niet alleen
kinderen helpt, maar ook kansen biedt aan volwassenen.
We
hebben 3 jongens van 7-9 jaar die naar school gaan maar nog niet kunnen
lezen en schrijven.
Ze liggen achter in hun ontwikkeling, ondanks alle
goede bedoelingen van school. Ze zijn nog niet blijven zitten maar kunnen helemaal niet mee met hun
klasgenootjes. Keyko helpt hen met de beginselen van lezen en schrijven in
de hoop dat we ze een beetje verder kunnen helpen.
Deze
week zijn we ook gestart met een tandenpoets programma. Elk kind heeft z’n eigen tandenborstel
gekregen. De meeste kinderen hebben een enorm slecht gebit waarschijnlijk
vanwege flesjes met limonade en zoete thee. Het doel van dit programma is
dat we hen het belang van goede mondhygiëne bij willen brengen en dat ze
hopelijk beter voor hun eigen tanden en kiezen zullen gaan zorgen waardoor
het blijvende gebit in een betere conditie zal blijven. Ze hebben nog
nooit een tandenborstel in hun handen gehad. Deze week komt er een echte
tandarts om ze te leren poetsen.De kinderen
zijn erg blij en komen graag naar de shelter. Keyko levert heel goed werk en
met de dagelijkse ondersteuning van mensen van Indoshelter wordt er een
uitstekend programma gedraaid.
Ibu Rumini, de
huishoudster, is ook een geweldige assistent gebleken: ze poetst billen,
wast handjes en snoetjes en helpt met kleien en plakken. Ook zij volgt de
alfabetiserings les waardoor we nog meer voor haar kunnen betekenen. Haar
man Pak Saigun is de bewaker maar werpt zichzelf ook op als manusje van
alles. Hij is nu bezig om de tuin puinvrij te maken. Wie weet
kunnen we er in de toekomst een speelplaatsje maken voor de kinderen, als
we wat geld over hebben of krijgen.
We
hebben een vaste groep kinderen en een paar die wisselend komen. Het is
goed om te zien dat we echt iets voor deze gemeenschap kunnen betekenen!
Maar zonder de giften van onze sponsoren was dit
onmogelijk
geweest! Wij willen graag al onze sponsoren bedanken, zowel voor donaties
van geld als voor de goederen. Het is heel fijn om te merken dat er zoveel
mensen zijn met een groot hart!
Nu
we een aantal
weken draaien hebben we ons budget herzien. Voor het hele project hebben we €240,- per maand nodig. Dit is minder
dan €12,- per maand per kind (eten, drinken,
onderwijs, gebouw, personeel etc.) U kunt op onze website vinden
waar het geld exact aan uitgegeven wordt. Ook vindt u hier
foto’s, een overzicht van de activiteiten, het dagprogramma en de nieuwsbrieven. Kijk
dus op www.indoshelter.com!
De
eerste dag!
Liedjes
zingen met Keyko
Wie
heeft er huiswerk?
Samen
aan de slag met het huiswerk
Tot gauw....!
|
|
Nordwest Zeitung
Heiße Spur führt nach England (Nordwest-Zeitung
- Mittwoch, 28. Juni 2006)
NACHFORSCHUNGEN Klaus Volkmann:
sucht leiblichen Vater – Viele Recherchen
Der gebürtige Dreiberger ist Kind eines
Besatzungssoldaten. Seine Mutter verriet ihm nichts über seinen Vater,
der Jack oder John Dunbar heißt.
Von Doris Grove-mittwede
DREIBERGEN - „Manchmal ist es zum
Verzweifeln“, sagt Klaus Volkmann. „Nach vielen Recherchen habe ich
jetzt endlich eine heiße Spur. Ich weiß, dass mein Vater Jack oder John
Dunbar heißt und wahrscheinlich im englischen Manchester lebt. Man
könnte ja nun glauben, es sei nichts leichter, als nach England zu
fahren, ihn zu suchen und zu treffen. Doch davon haben mir viele
abgeraten.“
Klaus Volkmann ist das Kind eines Besatzungssoldaten. In Dreibergen
wurde er im Oktober 1947 geboren, seine Mutter hieß Gertrud Mol und war
die Tochter des Fischers und späteren Dampfschiffkapitäns Gerriet Mol. „Viele
Jahre lang glaubte ich, ich hieße Mol mit Nachnamen“, so der
Niederländer, der selbst Vater zweier erwachsener Söhne ist und in
Steenwijkerwold wohnt.
Eher zufällig lernte er seinen wahren Nachnamen kennen: Volkmann, nach
Heinz Volkmann, den seine Mutter 1948 geheiratet hatte. Die Ehe hielt
nur kurz und wurde Anfang 1950 geschieden. Wenig später zog Gertrud
Volkmann, die ihren Mädchennamen wieder annahm, ohne ein Wort
Holländisch zu sprechen und ohne Anlaufadresse, mit Sohn Klaus in die
Niederlande. Der fünf Jahre ältere Bruder Dieter blieb im Ammerland.
„Es gibt so viele Fragen in meiner Familiengeschichte und kaum Antworten“,
musste Klaus Volkmann feststellen. So habe ihm seine Mutter, mit der er
sich gut verstanden habe, nie verraten, wer sein leiblicher Vater sei.
Das Geheimnis nahm sie mit ins Grab. Erst von der Schwester der Mutter
erfuhr er, dass sein Vater englischer oder kanadischer Soldat war und in
Dreibergen im Bauernhaus der Familie Jüchter (heute Bothmer)
einquartiert war.
Klaus Volkmann ließ die eigene Familiengeschichte nicht los. Er begann
zu recherchieren bei Angehörigen, Zeitzeugen, Behörden, in Archiven und
im Internet. „Erst jetzt bekam ich heraus, dass mein Vater Jack und John
Dunbar heißt und zum ,621 Mil. Gov. Deteachment’ der britischen Armee
gehörte. Leider ist der Name Jack oder John Dunbar so häufig wie in
Deutschland Hans Meyer.“
Doch der 58-Jährige gibt nicht auf. In Deutschland gibt es 18 Dunbars,
habe er herausgefunden. Alle habe er versucht anzurufen, doch ein
Kontakt sei nur in einem Fall zustande kommen. Eine Frau aus
Kaiserslautern verriet in einem Telefonat, dass ihr Schwiegervater in
Frage kommen könne. Danach war die Gesprächspartnerin für Volkmann
unerreichbar.
Mit Hilfe eines Vereins in den Niederlanden geht die Suche nun in
England weiter. Vorsicht und Fingerspitzengefühl seien geboten, weil
immer auch eventuelle Erbschaftsansprüche von Kriegskindern an ihre
Väter im Raum stünden. „Ich will nichts erben“, sagt Klaus Volkmann. „Ich
will einfach nur meinen leiblichen Vater kennenlernen, sofern er denn
noch lebt.“
More
details >>>
INDEX ^
|
|
| Bouw
scholen gestart
Semarang, 3 augustus 2006 – Goed nieuws voor de actie
HELPJOGJA:
de grens van 20.000 Euro is gepasseerd en er komt nog steeds geld
binnen.
De daadwerkelijke wederopbouw van twee scholen in Klaten en Bantul is
begonnen.
 |
Eindelijk weer eens een reden voor een feestje, na maanden van
ellende. We hebben de eerste steen van de nieuwe school in Tanjungan,
Klaten gelegd en de bouw is gestart, iets waar veel mensen al een
aantal maanden naar uitkeken. Bij de eerste steenlegging waren het
hoofd van de school, het hoofd van het schoolbestuur, het
dorpshoofd,
2 afgevaardigden van PT Kievit Indonesia, docenten en natuurlijk de
schoolkinderen aanwezig. De enorme dankbaarheid was van alle gezichten
af te lezen. De kinderen en docenten hebben een zware tijd achter de
rug: familieleden verloren, klasgenootjes verloren, huis verwoest,
school verwoest etc. Met het leggen van de eerste steen van de nieuwe
school doen we een stap in de richting van een
betere toekomst voor al deze kinderen.
 |
 |
De school gaat bestaan uit 6 klaslokalen, een toiletruimte, een
bibliotheek, een docentenkamer en een algemene ruimte. Deze school
gaat Rp 325 miljoen (zo’n EUR 28.500) kosten. Omdat we dit bedrag
nog niet bij elkaar hebben moesten we keuzes maken. Het schoolhoofd,
het schoolbestuur, het dorpshoofd en wij zelf gaven er de voorkeur aan
te starten met de bouw van de 6 leslokalen. Aangezien de regentijd
eraan zit te komen (september/oktober) zou het mooi zijn als alle
kinderen voor die tijd in een goede leeromgeving ondergebracht zouden
zijn. De tijdelijke huisvesting van de school is niet tegen regen
bestand en de temperatuur loopt midden op de dag op tot over de 40
graden. De onderwijsinspectie dacht daar echter anders over: zij
wilden 3 leslokalen en de algemene ruimten. Na lang onderhandelen
hebben we dan toch toestemming gekregen om te starten met de 6
leslokalen.
Twee weken geleden al, tijdens ons verblijf in Nederland, is gestart
met de bouw van de school in Jolosutro, Bantul. Wij waren erg verrast
bij het zien van dit schoolgebouw, met name over de vorderingen van
het project. We bouwen in Jolosutro 3 leslokalen en toiletruimten voor
een bedrag van Rp 200 miljoen (EURO 17.500). De overige 3 leslokalen
en algemene ruimten worden door de Indonesische overheid gefinancierd.
De school heeft toestemming van de overheid gekregen, maar zit op dit
moment te wachten op het geld. De vraag is hoe lang dit nog gaat
duren, maar we hopen natuurlijk dat ze zo snel mogelijk met het tweede
deel kunnen starten.
 |
 |
De planning is dat beide scholen voor het begin van Lebaran klaar zijn
(dit is het einde van de Ramadan, voor Indonesie het belangrijkste
feest van het jaar), dit is over ongeveer twee en een halve
maand.
Na zo’n vier weken niet in het rampgebied te zijn geweest in verband
met ons verblijf in Nederland, waren we, behalve onze projecten en nog
wat locale initiatieven, erg teleurgesteld. Er zijn nog nauwelijks
huizen herbouwd en overal liggen nog bergen puin. De tijdelijke
behuizing van mensen is wel verbeterd. Van de dekzeilen waar ze tot nu
toe onder moesten leven zijn met behulp van meer plastic, afvalhout en
bamboe, “huisjes” gemaakt. Deze zijn echter niet waterproof en
bieden ook weinig privacy. Met de regentijd voor de deur is dit
natuurlijk verre van ideaal. Van de door de Indonesische overheid
beloofde Rp 30 miljoen (EUR 2500) per verwoest huis heeft niemand nog
wat gezien en het is zelfs zeer de vraag of ze ooit met geld over de
brug zullen/kunnen komen. Zonder deze hulp zijn de meeste mensen niet
in staat hun huis te herbouwen en zal het jaren gaan duren voordat de
dorpen weer gaan lijken op de dorpen van voorheen. Het doet pijn dit
te zien en de bouw van de twee scholen lijkt een druppel op een
gloeiende plaat, maar de dankbaarheid van de bewoners van de twee
dorpen maakt wel wat goed.
 |
 |
Zoals gezegd hebben we al 20.000 Euro aan giften binnengekregen en dit
is FANTASTISCH! Het is echter nog niet genoeg om beide scholen
volledig te kunnen financieren. We hebben dus nog steeds hulp nodig.
Zoals u in bovenstaand verhaal kunt lezen, hebben we met het geld
belangrijke hulp kunnen geven en worden op dit moment twee scholen
gebouwd.
Iedereen die HELPJOGJA heeft gesteund willen we hierbij hartelijk
danken. Heeft u nog niet gestort, doe dit dan alsnog op rekening 361237685
o.v.v. HELPJOGJA t.n.v. Arend Bouwer, Rabobank Steenwijk. Met kleine
beetjes kunnen wij hier al heel veel doen.
Wilt u de vorderingen van beide projecten volgen dan kunt u dit doen
via www.helpjogja.com.
INDEX ^
Een nieuwe ramp treft
Indonesië
Semarang, 29 mei 2006.
Een jaar geleden zijn we
met ons gezin vanuit Meppel naar Indonesië vertrokken om voor Kievit Meppel een fabriek op te zetten in Salatiga.
We wonen in Semarang, Centraal Java, zo’n 150 kilometer van Yokjakarta. Wekenlang waren we al op onze hoede vanwege de onrustige
vulkaan Merapi. Weken geleden is de mensen die rond de vulkaan wonen
al verzocht het gebied te verlaten en al die tijd was er die angst
voor de gevolgen van een uitbarsting.
Toen we zaterdagochtend rond zes uur opgeschrikt werden door
trillende, schuddende en rammelende geluiden dachten we dat het om een
uitbarsting van de Merapi ging. Pas na enkele minuten ontdekten we dat
het een aardbeving was.
In Semarang is het gelukkig gebleven bij dit trillen en schudden. In Yokjakarta en met name in Bantul zijn de gevolgen echter dramatisch
gebleken. Op dit moment meer dan 4500 doden, duizenden gewonden en
tienduizenden mensen dakloos. Talloze mensen worden nog vermist (bron:
Jakarta Post).
Ook in onze directe omgeving zien we de gevolgen: vrienden die
familieleden hebben verloren, werknemers die hun huis volledig
verwoest terugvonden en kennissen van wie de kinderen vermist worden.
Kleine bedrijfjes die volledig verwoest zijn, bedrijfjes waarvan hele
families afhankelijk waren. Mensen, die hun hele leven hard gewerkt
hebben om een klein huisje te kunnen bouwen, is dit enige bezit ook
nog afgenomen. Aangezien hier in Indonesië mensen hun huizen niet
kunnen verzekeren, staan deze mensen met lege handen. Sommige mensen
zijn blij dat hun familie nog in leven is, maar weten niet hoe ze
verder moeten. Het is verschrikkelijk te zien dat mensen die al bijna
niets hadden ook hun laatste bezittingen zijn afgenomen door deze
verwoestende aardbeving. Met onze eigen ogen hebben wij kunnen zien
hoe tragisch de gevolgen van deze ramp zijn. Met tranen in onze ogen
hebben we door het getroffen gebied gelopen en intens geroerd hebben
we geluisterd naar de verhalen van de mensen. Een nieuwe ramp voor dit
land en haar inwoners, die al zoveel tegenslagen hebben gehad. Een
ramp die misschien snel opgevolgd zal worden door de volgende op het
moment dat de Merapi tot uitbarsting zal komen en waarvan de gevolgen
op dit moment niet te overzien zijn.
Op dit moment zijn we druk bezig met het organiseren van noodhulp:
voedsel, medicijnen, dekens, tenten etc. Er rijden een aantal trucks
per dag vanuit Semarang vol met spullen naar het rampgebied om ervoor
te zorgen dat mensen van hun eerste levensbehoeften worden voorzien en
de gewonden geholpen worden. Dit is de eerste noodzakelijke hulp.
Daarna hebben deze mensen meer hulp nodig: ze moeten hun huizen weer
opbouwen, hun bedrijfjes opnieuw opstarten en de scholen voor hun
kinderen weer openen. Hiervoor is geld nodig. Wij, als Nederlanders
die dichtbij dit rampgebied wonen en ons betrokken voelen, willen ons
inzetten voor dit land en haar inwoners. Een van de manieren om dit te
doen is onze voormalige streekbewoners, dorpsgenoten en buren,
oproepen ons hierbij te helpen door geld te geven.
Wij verzekeren u dat uw geld direct bij de mensen komt die het het
hardst nodig hebben, zonder overheadkosten, zonder dat er ergens iets
aan een strijkstok blijft hangen.
Alstublieft, steun het Indonesische volk en stort op bankrekening
361237685
t.n.v. Arend Bouwer, o.v.v. aardbeving Yokjakarta (Rabobank
Steenwijk).
Wij en natuurlijk de inwoners van Zuid-Java zullen u ontzettend
dankbaar zijn voor uw giften!
Zie onze speciale website
www.helpjogja.com
Arend en Karin Bouwer,
INDEX ^
|
|
|
Somalië
in het kort. (Jamhuriyada Dimugradia Somalya)
Somalië heeft een oppervlakte van 630.000 km2 en 7.000.000
inwoners. De verschillende talen die er gesproken worden zijn Somali,
Arabisch, Engels, Italiaans, Bajun (Swahili).
Minderheden: Sab 19%, Bantoes 4% en Arabieren 1%. Godsdienst: Islam
(=overgave aan Allah, 99%). De munteenheid is de Somali Shilling.
Jaarinkomen: €160,-
Somalië was in de middeleeuwen deel van het machtige sultanaat van
Oman. In de koloniale tijd veroverden de Italianen Noord- Somalië en
de Britten Zuit- Somalië. De koloniale machten trokken de grenzen met
de liniaal en wel zodanig dat er nu in Kenia en Etiopië nog steeds
Somaliërs wonen. In 1960 werden de kolonies zelfstandig en van begin
af aan waren er strubbelingen omtrent de grenzen.
Verkeerde het land eerst onder de Russische invloedsfeer, later
richtte men zich meer op de Amerikanen. Oorlogen, hongersnood en
vluchtelingenproblemen zijn daar orde van de dag, zodat uiteindelijk
ook president Barre vluchtte vanuit de hoofdstad Mogadishu. De meeste
Somaliërs zijn ongeletterde nomaden en zijn voor 70% afhankelijk van
de landbouw, 10% diensten en 8% industrie. De landbouw is te vinden in
een klein grondgebied in het Zuiden met als producten
bananen, tabak, suikerriet, olienoten, graan en katoen. Verder
is er wat veeteelt en visserij.
Het verhaal van Mohammed Shukri Kari
Mohammed ken ik al jaren. Een rustige en bescheiden man. Hij leeft al
circa zes jaar in asielzoekerscentrum de Kop van Overijssel. Met circa
6 jongens in een caravan, dag in dag uit en dat valt niet mee.
Mohammed kwam hier niet voor z’n lol naar toe, want veel mensen uit
zijn dorp Kiam Boni in Somalië zijn vermoord. Zijn vader Shukri Karim
en moeder Salma Ali hadden een levensmiddelenzaak waar ook Mohammed
meehielp om met de auto de bestellingen rond te brengen. De kuststrook
waar hij woonde had een aantal kleine bedrijfjes, merendeels opgezet
door de Bajun. De Bajun zijn destijds door Arabische slavenkooplui uit
Oman naar Somalië gehaald. Want de Bajun zijn afkomstig van de Bantu
rassen, een ijverig volk. De Somaliërs zelf zijn minder actief. Door
de machtswisselingen werden de niet ontwikkelde Somaliërs
de baas in het land en die moorddende Bantu’s uit. De
Amerikanen wilden destijds nog ingrijpen, maar die werden eveneens in
de pan gehakt.
Via Kenia vluchtte Mohammed naar Nederland. Van z’n vader weet hij,
dat hij vermoord is, van z’n moeder en beide broers Sulamar en Abu
Bakker weet hij niets. Mohammed spreekt Engels en Bajun (onderdeel van
het Swahili, de algemene taal in Oost Afrika). Hij ging naar Kiam Boni
moslim school en kreeg daar een gedegen opleiding. Waarschijnlijk is
daar nu alles verwoest door de Tsunamie (dec. 2005).
Mohammed leeft volgens de leefregels van de “Hadith” (=verzameling van
talrijke tradities), de Sharia (heilige wetten) en Salat
(plichtsgebed, 5x p. dag)
Mohammed Sucri heeft zich in Nederland veel vrienden verworven.
Een bloedserieus Somaliër, die voor elk probleem een oplossing heeft.
Hanaan Sharif
Op maandag 31 januari 2005 had ik een gesprek met Hanaan Sharif.
Hanaan (1970) woont met haar beide kinderen in Steenwijk. Zij heeft
toch nog vrij onverwachts een verblijfsvergunning gekregen. Haar zoon
Hilal is veertien jaar en haar dochter Jamila is acht jaar oud. In
mijn ogen is het gezin al in z’n geheel vernederlandst en ze doen er
alles aan om het nog beter te laten lopen. Somalië was deels een
Engelse en Italiaanse kolonie. Haar vader Faccia Fagliame was ook van
Italiaanse afkomst. Haar moeder heette Maryan. Haar broers Ibrahiem,
Cabdikarum, Mehamed en zusters Safia Ayaan, Suleygga Leyla hebben
echte Somalische namen. Hanaan spreekt Italiaans, Engels, Swhili en
Nederlands en wel in hoog tempo. Ze komt uit een gegoede familie. Haar
vader was diplomaat en haar oom minister.
Haar vader bezat zo’n 15 bananenfarms en daarnaast kweekten ze
papaja’s. Ze woonden in een klein dorp, zo’n 5 kilometer van Mogadishu
en hadden daar tot de jaren negentig een gelukkig leven.
Een broer van haar vader en haar opa runden de bedrijven, waarbij ze
gebruik maakten van zo’n 200 werktuigjes, 54 bananenscheepjes,
grondbewerkingsmachines en irrigatie. Soms hadden ze op de hacienda
grote familiefeesten waar wel 80 mensen dagen aan het feesten
waren.(huwelijk en geboorte).
Maar de rebellenclans werden steeds agressiever en joegen de
economisch sterke bovenlaag het land uit. De meesten vluchtten in 1992
naar Kenia.
Hanaan kwam op 28 februari 2005 naar Nederland. Haar familie is over
verschillende landen verspreid, Kenia, Somalië, Nederland, Italië,
Amerika en Engeland.. Hanaan hoopt dat het allemaal ooit nog eens weer
goed komt, zodat het land weer opgebouwd kan worden.
Maar voorlopig is dat een ijdele hoop.
De Somalische Hanaan Sharief en haar beide kinderen.
(tekst en foto’s:
Lute Bouwer )
Bron: IJsselhammer nr
10, d.d. 16-05-2005.
INDEX
^
|
|
|
12.000 Streekboeken van de Kop van Overijssel.
Ruim 12.000 streekboeken
over de Kop van Overijssel vonden inmiddels hun weg naar de lezer. Het
gemiddelde streekboek heeft zo’n 2½ lezer (excl. de bibliotheken), in
totaal dus 30.000 lezers.
Mijn meest verkochte boek is “Rond de Beulaker” met op de 2e
en 3e plaats “Giethoorn” en “’t Wold I”. Schrijver Lute Bouwer
is daarmede verreweg de meest gelezen schrijver in de Kop geworden.
Of de thans op stapel staande boeken “Langs de Diek” (Blokzijl,
Blankenham, Baarlo, Nederland, Kuinre, Luttelgeest, en Muggenbeet) en
“Steenwijk” net zo succesvol
zullen worden als de voorgaande boeken weet hij niet.
Ook is er door een uitgever interesse getoond voor de collums in de
IJsselhammer en Gieters Nij’s.
In het boek over Steenwijk zullen verhalen verschijnen als:
“Het meisje met het blauwe haar”
“Potlotie zit bij de pote”
“Lol mit de Struupdèle”
“Ippie en vakman”
“Eten healers”
om maar wat uit de school te kllappen…
Kortom één op de twee Steenwijkerlanders heeft wel eens een
“Bouwerboek” gelezen.
Totaal 1500 pagina’s Kop van Overijssel met 2400 foto’s.
Naast elkaar gelegd 550 kilometer leesplezier en het einde is nog niet
in zicht.
17-09-2004
Lute Bouwer, Steenwijkerwold
|
INDEX ^
|
|
|
Waarom hebben
boeken ISBN nummers ?
Voor het nieuwe boek “Langs de diek”
is aan Lute Bouwer, als gepensioneerd en zelfstandig uitgever, een
uitgiftenummer gegeven
en wel: ISBN 90-806802-5-7.
Het
Internationaal Standaard Boeknummer (ISBN) is een unieke
titel-identificatie die wereldwijd wordt gebruikt om gegevens van boeken
en aanverwante producten op te slaan in computers van bibliotheken,
grossiers, importeurs, distributeurs en boekhandels. Het doel van het ISBN
is dat elke titel snel en eenvoudig is terug te vinden in
databestanden. In het boekenvak heeft het ISBN de functie van
gestandaardiseerd bestelnummer. het ISBN en de uitgebreide
titelomschrijvingen uit de databank van ISBN-Nederland worden gepubliceerd
in het informatie- en bestelsysteem van Centraal Boekhuis
te Culemborg.
www.isbn.nl
De boekhandel kan
op die manier uw boek gemakkelijk terugvinden en weten waar hij het boek
kan bestellen. Het ISBN-systeem is er niet alleen voor beroepsuitgevers.
Ook universiteiten, bedrijven, verenigingen, stichtingen en particulieren
kunnen gebruik maken van het ISBN om hun uitgaven vindbaar te maken.
Bureau ISBN
Bureau ISBN is een onderdeel van het International ISBN Agency gevestigd
in Berlijn. Bureau ISBN beheert de toepassing van het ISBN voor titels van
in Nederland gevestigde uitgevers. De kerntaak is de biografische
registratie van alle titels met een ISBN binnen het werkgebied Nederland.
ISBN Nederland beschrijft deze titels, slaat de titels op in een
databestand en draagt de verantwoordelijkheid om de gegevens volgens de
internationaal vastgestelde standaards te onthouden en beschikbaar te
stellen aan gebruikers. Op deze manier ontstaat een databank met ISBN’s,
de bijbehorende titelgegevens en adressen van de uitgevers.
Lute R. Bouwer.
INDEX ^ |
|
|
De "vergeten" skeern aarke.
Wijlen Anne Vaartjes, Anne koning of de gebroeders Lok zullen ongeveer
zestig jaar geleden na het skeern trekken de aarke in de elzenstruik aan de kant
van het trekgat in de Lokkenpolder gehangen hebben om later verder te gaan met
het werk.
Om de een of andere reden is die hark daar blijven hangen en vergeten.
Restauranthouder Van Essen vond hem daar medio 2003 weer terug en besloot het
relikwie uit de inmiddels fors gegroeide elzenstruik te zagen en ten toon te
stellen in zijn restaurant aan de Hoogeweg.
INDEX ^ |
|
Oehoe
. . . even voorstellen: . . .?
Deze majestueuze verschijning trof ik op een van mijn uitstapjes
in de Belgische Ardennen. Het beest was alles
behalve mensenschuw. Met m'n korte telelensje (135
mm) kon ik hem zelfs beeldvullend vastleggen.
Het was een " Oehoe" , die toch in geheel
Europa wel voorkomt, maar bij ons
wat zeldzamer is.
Hij behoort tot de orde der Uilen -
Strigiformes en bereikt een
afmeting van 62-73 cm! (
een Steenuiltje meet 23-28 cm).
Het is een standvogel en blijft in z'n
broedgebied en nestelt in boomholtes, ruïnes en zelfs direct op de
grond.
Oehoe
- Bubo bubo
Het wijfje bebroed vanaf begin maart 35
dagen lang, 2 - 5 witte eieren.
Alleen 's-nachts wordt er gejaagd op kleine zoogdieren tot
een grootte
van een konijn, maar ook wel op
vogels.
Lute Bouwer.
INDEX
^ |
|
